Gepost door: Ilse | 10/01/2010

Mijn kind heeft een leerstoornis

Na een jaar van gissen en vermoeden, heeft de logopediste in september het stempeltje “dyslexie” op Arne gezet. Het zat er wel aan te komen, maar toch is het wennen, aanvaarden. Mijn oudste zoon heeft een leerstoornis, zwart op wit. Er is geen ontkomen aan. Het komt het erop neer zo goed en zo  kwaad mogelijk hiermee om te leren gaan.
Dyslexie wil eigenlijk vooral zeggen veel problemen met het automatiseren: Letterbeelden, spellingsregels, … Maar als je her en zoekt, lees je ook over vergeetachtigheid, concentratieproblemen, …

Mag ik misschien ook meteen benadrukken dat kinderen met dyslexie NIET dom zijn,  misschien dat Arne wel ergens een bepaalde kronkel in de hersenen heeft die de dyslexie veroorzaakt, zijn wiskundeknobbel zit op de juiste plaats en eigenlijk komt hij ook met best goeie rapporten thuis.

Voor wie meer wil weten, de filmpjes op www.letop.be geven een goed beeld over wat dyslexie is.

Dyslexie is erfelijk en dan begin je met al eens naar jezelf te kijken. Ik ben eigenlijk altijd een goed studente geweest (ja, ja, ik weet dat eigen lof stinkt). De lagere school -op een paar maand extra spelling bij de taakjuf in het derde leerjaar- als één van de primussen van de klas beëindigd. In ’t middelbaar latijn-wiskunde en daarna hogere studies zonder al te veel problemen. En automatisch zou je denken, dat heeft hij zeker niet van mij. Maar dan begin je te denken. Links – recht, daar vergis ik me nog vaak in (vraag maar aan Filip als we autorijden). En die extra uurtjes bij de taakjuf in het derde leerjaar? Of die examenvragen die ik verkeerd beantwoordde omdat ik vraag verkeerd las.  Misschien toch? Of neen, toch niet … anders zou mijn oog niet eerst altijd vallen op de DT fouten in de mails die ik krijg, of word ik op ’t werk niet bestempeld als ‘die haalt de laatste fout er wel uit’ (op voorwaarde dat ik het niet zelf geschreven heb).

Filip heeft het wat moeilijker gehad in z’n schoolse loopbaan (zijn geschrift was wel heel mooi – zeker in vergelijking met Arne z’n handschrift) maar spelling en talen waren niet zijn beste vrienden. Maar of dat dyslexie was, neen, dat denk ik niet.

Misschien dat het in de combinatie van de genen zit?

Dit terzijde, Arne heeft dus dyslexie, lezen gaat redelijk maar traag. En ja, als typische dyslecticus slaat hij woorden over, verspringt hij van lijn, leest hij soms wat hij onbewust denkt dat er staat (auto als er wagen staat in de tekst) en keert hij lettercombinaties soms om (als wordt sla ed.). Dagelijks wordt er hier gelezen voor het slapengaan, eerst in een leesboek, dan de oefenwoordjes van de logo en als hij dan nog zin heeft om de beurten een tekstballonnetje van Suske en Wiske. En Arne kan er nog van genieten, …

En dan is er het schrijven (dysorthografie), en dat is bij Arne een veel groter probleem. Hij schrijft heel onduidelijk, soms zelfs onleesbaar met heel veel fouten. Letters vergeten, letters omdraaien, … Zijn grootste probleem is dan ook schrijven. Zelfs gewoon woordjes overschrijven lukt niet al te best.
Gelukkig werkt de meester goed mee en zijn er samen met het CLB al een paar afspraken gemaakt. Voor toetsen krijgt Arne een “leesbare” copy van de invulblaadjes van de meester mee om te leren, dictees worden bij de taakjuf afgenomen, woordpakketten worden op de computer geoefend. Voor zijn boekbespreking maakte ik een voor hem makkelijk in te vullen digitale versie, …

Voorlopig kunnen we het daarmee nog redden, maar het is duidelijk dat we ook naar de toekomst moet beginnen kijken. En die toekomst ligt in een computer en een softwarepakket speciaal voor mensen met dyslexie en vooral ermee leren werken.  Zo kan Arne op termijn werkblaadjes invullen op de computer, misschien toetsen maken op de computer (en eerste de vraag laten voorlezen om zeker te zijn dat hij door z’n dyslexie de vraag niet helemaal omdraaide en misverstond), …   Het klinkt veelbelovend en de infoavond over Kurzweil 3000 die we bijwoonden, maakte het alleen maar veelbelovender. Een ander soortgelijk pakket is Sprint en ook daarover hoorde ik al veel goeds.

Zelf hadden we al een deadline gesteld om tegen begin 4e leerjaar kost wat het kost (en da’s toch wel een pak) zo’n software aan te schaffen, maar omdat het ook wel belangrijk is dat de school de kar meetrekt, is vorige week het probleem van Arne en sommige schoolgenootjes (want hij is zeker niet de enige) aangekaart in de ouderraad. Het organiseren van een groepsaankoop, het stimuleren van het gebruik van de software in de klas, … De school (en vooral de directeur) warm maken voor de mogelijkheden van zo’n software.  De meeste aanwezigen (op één na, misschien wel de belangrijkste) waren er in ieder geval al voor te vinden. De bal is aan het rollen, en ik kijk uit naar de komende maanden …

Tot slot is er nog Arne, want hij zit er toch maar mee voor de rest van z’n leven. Die gaat er eigenlijk goed mee om. Hij weet dat hij een probleem heeft met lezen en schrijven en dat hij daarom extra moet oefenen. Huiswerk maken gaat nog steeds niet even vlot, maar ik heb het gevoel dat er verbetering in zit. Gelukkig bekijkt hij het leven van de positieve kant; op een dictee heeft hij MAAR 6 fouten en als hij een goeie toets van wiskunde maakte, is hij zo fier als een gieter. En als zijn punten voor spelling wat minder zijn op zijn rapport, we weten waaraan het ligt. We benadrukken alleen de positieve dingen (en de goeie punten).
Voorlopig heb ik niet het gevoel dat hij daarom minder aanvaard wordt in de klas, helemaal niet zelfs.

En dan is er nog die andere zorg, want als dyslexie erfelijk is, dan zou het wel eens kunnen dat Mats en Nand de dans niet ontspringen. Ik wacht dus met een bang hartje af naar september als Mats aan het eerste leerjaar start.

Advertenties

Responses

  1. He, he wat een klepper. In ieder geval heel moedig van je om dit te kunnen schrijven. Als mama van een kind met dcd of dyspraxie en ook als zorgleerkracht weet ik een beetje wat het is. Bij ons op school gebruiken we voor verschillende leerlingen kurzweill en we zijn daar heel tevreden over. Hopelijk zien ze bij jullie ook in dat het enkel een verrijking is om hem daarmee te laten werken. Als mama wil ik zeggen: hou de moed erin ook al is het niet altijd gemakkelijk.

  2. Toch goed dat ze dit nu zo goed opvolgen, en hem goed gaan begeleiden. En amai, zo een hele leerpakketten, dat zal hem veel helpen! Het zal ook wel een grote inspanning vragen van jullie, maar het feit dat hij het allemaal niet zo erg vindt, is wss ook voor een groot stuk te wijten aan jullie inzet, en jullie instelling hierover. Het komt helemaal goed met die Arne van jullie, hij zal dan maar ingenieur moeten worden he, met zijn wiskundeknobbel (hij kan mss mengtafels ontwerpen 😉 )

  3. inderdaad, moedig om er hier zo openhartig over te schrijven… maar heel goed, want er hangt nog zoveel taboe rond die leerstoornissen en andere dingen die je kinderen kunnen hebben (las elders over hoogbegaafdheid, ook al zoiets!)…
    het lijkt me dat je het heel goed ziet allemaal, en het goed aanpakt samen met Arne… fijn dat hij op die manier toch gestimuleerd kan worden om ook te lezen, zelfs al doet ie dat minder graag omdat ie het moeilijker heeft ermee!
    en fijn dat ie ook beseft dat ie andere dingen wel goed kan…

    ik werk(te) op school rond leerstoornissen (met volwassenen dan wel, want is tweedekansonderwijs, waar er per definitie veel mensen zitten met leerproblemen enz) en weet dus ook wel het één en ander van dyslexie, en ben zelf ook al naar de uitleg van kurzweil en sprint geweest maar weet nu eigenlijk niet wat mijn vervangster ermee verder doet, want leerstoornissen en volwassenen, daar is nog niet zoveel over bekend hé, dat is nog grotendeels onontgonnen terrein…
    ik denk dat het een goeie aankoop zou zijn…
    ik vergelijk het altijd (als ik er uitleg over moet geven), ‘kijk, ik heb ook een bril omdat ik minder goed zie, die pc-programma’s zijn de de bril van het kind/de mens met dyslexie’
    en ja, de filmpjes op letop zijn heel goed om meer zicht te krijgen op de problematiek… ik heb ze ook gebruikt om op school de leerkrachten wat meer te informeren, want zoals je schrijft, dyslexie is zoveel meer dan letters omwisselen enz… en dat komt in die filmpjes goed tot uiting (bv weg zoeken, links/rechts, gebrek aan concentratie, klok lezen, enz…)
    en de erfelijkheid, ja, die is meestal groot bij dit soort stoornissen, en vaak merken we bij ouders ook wel één of ander probleem maar alles is afhankelijk van hoe je ermee omgegaan bent in het verleden, en van hoe ernstig de stoornis was, het kan bv best zijn, dat jij het in heel lichte mate had, maar er vroeger ook wel minder last van had (het onderwijs en de maatschappij van vandaag doen ook veel meer beroep op vaardigheden waarop mensen met dyslexie nu meer uitvallen in vergelijking met vroeger!) en dat het nu bij je zoon/zonen (kan wel zijn, goed in de gaten houden zou ik zeggen) meer tot uiting komt…
    Het is een stoornis, en ze zal het je zoon niet makkelijk maken soms, en de kunst is om hem toch een positief zelfbeeld mee te geven, en hem te laten inzien dat iedereen sterktes én zwaktes heeft… en hem te stimuleren zijn sterktes nog meer te benutten, en zijn zwaktes te leren aanvaarden… pfff, niet simpel, maar je lijkt het me heel goed te doen!

  4. Ik heb elk jaar wel een aantal leerlingen met dyslexie in de klas. Ik ondervind altijd dat de meesten van hen echt heel harde werkers zijn (ik heb er altijd heel veel bewondering voor) en ook heel wat zeer intelligente leerlingen (want dyslexie heeft inderdaad niets met intelligentie te maken). Met de juiste begeleiding komt jullie Arne er wel!

  5. Dit moet inderdaad niet makkelijk zijn als je dit te horen krijgt. Gelukkig durven steeds meer mensen (zoals jij) het onderwerp bespreekbaar maken. Het komt wel goed met Arne al zal het niet altijd even makkelijk zijn. Met de juiste steun en begeleiding haalt hij het ook hé!!!

  6. Beste Ilse,
    Het is altijd een hele schok als er wordt geconstateerd dat er iets met je kind is. Gelukkig zijn er veel methoden om te helpen (je noemt er zelf al een paar). Ik ben zelf mijn kind gaan helpen met de methode van abctaal.nl en dat was voor mij een openbaring. Het is een methode die is gebaseerd op de logica in de taal, en je zorgt daarmee dat je kind het zelf kan (in plaats van dat hij of zij met allerlei dure hulpmiddelen aan de slag moet; die kan hij immers later in zijn leven ook niet altijd gebruiken). Ik heb inmiddels niet alleen mijn zoon geholpen, maar ook diverse andere kinderen en inmiddels zelfs ook volwassenen. De methode is geen wondermiddel: het vergt inzet en oefening, maar hij werkt wel!
    Succes met je zoon!

  7. Mijn zoontje heeft dyspraxie en leert nu werken met kurzweil 3000. Dit is een demoversie die we 6 maanden mogen uittesten. Daarna kunnen we het zelf aankopen, maar de prijzen zijn niet min! Ik lees hier over groepsaankoop, kan je me daar wat meer over vertellen?

    Bedankt!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: