Gepost door: Ilse | 26/06/2008

De bevalling

Zaterdagmorgen 14 juni, ergens rond 5 uur: af en toe voel ik wat rugpijn. Is dit normaal of is dit de voorbode van iets anders? In bed gebleven en rustig afgewacht.
Iets voor 6 uur: Mats is wakker en komt bij ons liggen. De steken in m’n rug zijn er nog steeds, ik laat de hoop op dat relaxed weekend en dat nog even genieten van die dikke buik stilaan varen. Ik zeg papa dat ik vermoed dat we opnieuw naar het ziekenhuis zullen moeten.
Na de eerste echte pijnscheut die me net iets te veel aan de bevalling van Arne en die van Mats doet denken, weet ik dat het echt zover is en besluit ik nog even onder de douche te gaan en te ontbijten.
Ik raad Filip aan om hetzelfde te doen en even later bel ik vava om zich over Arne en Mats te ontfermen. Als Arne even later de trap afkomt, ruikt die meteen onraad. Zijn gezichtje klaart meteen op als ik hem vertel wat er aan de hand is. Mats werd geboren in minder dan 3 uur nadat ik in het ziekenhuis arriveerde, en deze keer wil ik voorkomen dat het dezelfde richting uitgaat. Bij de volgende wee wordt dan ook hoog tijd om te vertrekken.

Ergens rond 7:30u arriveren we in het verloskwartier. We mogen aan de monitor, de assistente checkt de opening (4 cm, en dus al een dikke cm meer dan in het begin van de week) en dan is het afwachten en weeën verbijten. Omdat het een stuitbevalling gaat zijn willen ze alles zo natuurlijk mogelijk laten verlopen. Iets na 10 zit ik aan 6 cm en krijg ik groen licht voor een epidurale (die ik zowie moest nemen wegens de stuit – en zelfs zonder stuit zou ik daar ook naar gevraagd hebben …). Een half uurtje later zit de epidurale en is die eindelijk aangesloten. De pijn in m’n rug ebt stilaan weg alleen de druk in m’n onderbuik blijft voelbaar. Iets na 12 zitten we eindelijk aan 10 cm en wordt alles klaar gemaakt voor de bevalling. Papa zit nog rustig z’n patatjes te eten wanneer mijn gyn binnenkomt en zegt dat we eraan kunnen beginnen.
Ik ben in ieder geval al opgelucht dat mijn gyn, die niet van dienst was maar wel consultaties deed in het ziekenhuis, de moeite wil doen om bij de bevalling te zijn. Ik ben toch ietswat gerust gesteld omdat er cruciale momenten zullen volgen en het alsnog op een spoedkeizersnede zou kunnen uitdraaien.
Mijn water wordt gebroken en na één keer persen krijg ik al te horen dat ze kunnen zien of het een jongen of een meisje is (deze keer dus geen grapje over de kleur van de haartjes 😉 ) en na een paar keer persen ligt er een schreeuwend kereltje op m’n buik.

De stuitbevalling waar ik oorspronkelijk zo’n schrik voor had, was uitgedraaid om ‘de perfecte stuitbevalling’ en kleine Nand is zonder enig probleem geboren. 3kg85gr en lengte op dat moment ongekend wegens baby moeilijk te strekken omwille van stuit (pas een paar dagen later werd hij gemeten: 49,5 cm).

foto’s moeten nog volgen …

Advertenties

Responses

  1. Bijna twee jaar na mijn bevalling klik ik op je link naar je eigen bevalling en kom ik op je oude blog terecht… Ik lees graag bevallingsverhalen, jeej 🙂 En daarmee weet ik ook dat nummer 44 hier uiteindelijk niet zo veraf ligt…


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Categorieën

%d bloggers liken dit: