In een opwelling heb ik beslist om mee te doen aan de secret santa van Tess . Het lijkt me een leuke uitdaging om iets te zoeken voor iemand die ik alleen van het web ken of helemaal niet ken.  Ik hoop om op de blog van de “gelukkige” de nodige inspiratie te vinden om de opdracht tot een goed eind te brengen. Duimen maar!

Of ik zelf iets ga maken of zal kopen laat ik in het midden.  Na een hele dag creatief zijn op het werk, ben ik meestal leeg.  Iets naaien? Ik heb wel een paar jaar naailes achter de rug maar beperk me tegenwoordig tot het inkorten van broeken, geen zsazsa dus. Misschien wordt het iets geknutseld of ?

Trouwens, cadeautjes kopen is ook moeilijk, want je moet niet kopen wat je zelf mooi vindt maar wel wat je denkt dat de ontvanger leuk zal vinden. Zelf heb ik in het verleden zeker al dingen gehad die ik zelf nooit zou kiezen. Sommige dingen belanden dan na een poos in de kast of op zolder, zonde eigenlijk. Als ik zelf moet kopen speel ik vaak op safe. Een kadobon voor wat verwennerij, van hun favoriete klerenwinkel of parfumerie. Zo weet ik in ieder geval dat de persoon in kwestie iets naar eigen smaak kan kopen of in ieder geval een half uurtje kan genieten bij de schoonheidsspecialiste.

En mocht mijn secret santa nog tips nodig hebben:

• Ik heb ooit eens een kleur analyse laten doen en daaruit bleek dat ik een winter type ben. Weinig juwelen, vooral mooi met zwart en kleuren waar geen geel in vermengd is (hoewel ik zwart ook wel beu word)
• Ik haat rommel en hoewel ik me met drie kinders in huis er soms bij moet neerleggen dat een rommelloos leven niet voor direct zal zijn, toch blijf ik hopen. Trouwens mijn “ik kan niets weggooien” probleem heeft hier ook veel mee te maken natuurlijk …
• Ik houd van minimalisme, sobere en mooie dingen, …
  Onze woonst draagt nog een paar dingen uit het verleden met zich mee, maar ik hoop toch ooit nog onze eettafel, stoelen, mat en salontafeltje te vervangen. Hoewel er een paar stukken tussen zitten met sentimenele waarde, de mat was een trouwkado en de stoelen zijn ondertussen misschien al 50 jaar oud, een familiestuk die al een heel leven achter zich hebben (het heeft me veel werk gekost op ze op te lappen). Op de kast staan ook de foto’s van mijn moeder en schoonvader die veel te vroeg gestorven zijn. Die foto’s zullen altijd blijven staan. Ze zijn gestorven toen Arne (bijna) drie was, Mats was maar een paar dagen oud toen moemoe stierf. Die foto’s zijn voor mij belangrijk om de herinnering aan hen levendig te houden en ik wil voorkomen dat mijn kinderen binnen x-aantal jaren moeten vragen ‘wie zijn die mensen daar op die foto’ als oude fotoalbums worden boven gehaald.
• Interieurs, ik heb het soms moeilijk om de interieur tijdschriften voorbij te lopen in de winkel. In gedachten weet ik al hoe ik de nieuwe kamer van Arne en de speelkamer op zolder, en de toekomstige kamer van Nand wil inrichten.
• Ik kan geen geld uitgeven aan boeken die je maar één keer leest. Mijn boekenkast staat vooral vol met vakliteratuur over usability en een paar kinderboeken.
• Ik houd van lijstjes, denk dat dat nog stamt uit mijn studententijd. Toen maakte ik dagelijks een lijstje met de TO-DO’s, ik probeerde te starten met de minst leuke dingen om die zo snel mogelijk door te schrappen. Nu maak ik vaak lijstjes met klussen die nog moeten gebeuren of  leg ik voor het slapengaan vaak nog snel een bladje op de vloer als reminder (om gerust te kunnen slapen). Deze week lag er bv eentje met “vuilnisbak buiten zetten”. En ook op het werk zit ook nog vaak te krabbelen en te schetsen op papier om mijn gedachten te ordenen. Trouwens, nu ik er aan denk, blokken vroeger gebeurde ook met een grote berg kladpapier en een goeie bic. Al schrijvend studeren was het vaak …
• Mooie dingen kan ik wel koesteren.
• En onze drie zoontjes en mijn man zijn de grote liefdes van mijn leven!

Nul-tolerantie achter de schoolpoort, elk voet die scheef gezet wordt wordt onmiddellijk bestraft met het overschrijven van “de 10 verbods-regels”. Vergeet het kind in kwestie ’s avond z’n straf te schrijven of te laten handtekenen, dan mag hij de dag nadien een extra geschreven exemplaar binnenbrengen.

Nog even en we arriveren terug in de tijden waar ze met de regel op de vingers kletsten. Ik dacht dat je gedrag kan veranderen door het goede te belonen en niet door het slechte constant af te straffen, maar blijkbaar is dat principe nog niet tot achter de schoolpoort geraakt. Aan de schoolpoort zelf wordt wel gemord, maar voorlopig durft niemand zijn mond opendoen .

Ondertussen lijkt Arne wel dikke pech te hebben, begin vorige week mocht hij al twee keer schrijven (omdat hij het de maandagavond vergeten was), gisteren mocht hij opnieuw twee keer schrijven (omdat hij het opnieuw vergeten was, want neen in de agenda staat dat niet (of het moest klassikaal strafwerk zijn)) en ook vandaag had hij blijkbaar een voet langs de verkeerde kant van de rode lijn gezet om z’n pennenzak te pakken. En neen, Arne zal wel niet heilig zijn, zo realistisch ben ik wel, maar te is te. Wat een regime, in de refter mag niet gepraat worden en o wee dat er met de poep op het werkblad van een houten tuinbank wordt gezeten, … En blijkbaar, elke speeltijd andere juffen om straffen uit te delen, dus niemand die weet hoeveel keer een kind die regels kan schrijven.

Dus wat doet Arne tegenwoordig op maandagavond? Na een uur intensieve logopedie mag hij om 19:30u eerst nog aan z’n strafwerk beginnen (waar hij met z’n dyslexie ook heel lang aan bezig is, over de fouten zaag ik al lang niet meer).  Eerst strafwerk natuurlijk en pas daarna huiswerk want als het strafwerk niet klaar is, mag hij de dag erop er weer een exemplaar bij doen. Het duizendveld dat hij eigenlijk moet oefenen wordt met een half oog overlopen omdat het echt wel bedtijd is.

Wat doet Arne op dinsdagavond? Dan schrijft hij opnieuw strafwerk, om dan nadien z’n taak te maken en dan voor het slapengaan z’n dagelijkse logo oefenwoordjes en de -door mama- verplichte lectuur.

Wat doen arne op woensdagavond? Extra oefenen voor dictee, lezen, … en hopelijk deze keer geen straf schrijven.

Mij goed dat kinderen af en toe straf krijgen. Als ze het verdienen, verdienen ze het, maar elke week x aantal keer een aantal regels overpennen is volgens mij ook niet de oplossing en gewoon apenwerk. Laat die kinderen tijdens de middag of speeltijd in de refter nablijven met één of andere rotklus. Arne opperde ondertussen al dat hij tijdens de vakantie misschien een paar versies vooruit kan schrijven (zodat hij niet telkens tot ’s avonds laat moet zitten pennen).

En ook al is het niet netjes, maar doordat ik het stilaan zat begin te worden, begint Arne zich ook vragen te stellen over het nut van straf schrijven.  Gisteren nog vertelde hij dat de meester het strafwerk na het ophalen direct in de vuilnisbak keilt. Ik suggereerde zelfs dat hij misschien moest proberen z’n straf te recuperen uit de vuilnisbak. Maar blijkbaar moet strafwerk afgegeven worden aan de juf of meester die de straf uitdeelde (en dat is dus meestal niet zijn eigen meester).

Neen, ik heb er genoeg van, het is al een opgave om met Arne alle andere taken op een avond verwerkt te krijgen. Die massaal veel vellen strafwerk zijn er echt te veel aan …

Een duidelijk misnoegde mama. Ben ik de enige?

Vava had kleine poesjes.Met de twee poesjes ging het goed, tot mamapoes plots besliste dat het genoeg geweest was en de poesjes aan hun lot overliet. We zagen dat de poesjes magerder werden, maar toen één van de twee kleine poesjes stierf. Mats was er helemaal ondersteboven van, en daarom besloten we om in te grijpen. Het overblijvende poesje mocht bij ons op poezenhotel. Dag één gingen we meteen even langs de dierenarts want Minneke zag er ook niet al te best uit.
Wat medicatie en krachtvoer moesten het verschil maken.

De eerste weken logeerde Minneke hier elke nacht in de hal en wasplaats. De poezenbak die we maakten was direct in gebruik (een poes is blijkbaar makkelijker zindelijk te krijgen dan een kind …).  Ondertussen slaapt Minneke af en toe in de garage bij vava want het is echt wel de bedoeling dat Minneke bij vava blijft (maar gewoonlijk zegt wel iemand “Mama, we moeten Minneke nog meepakken als we daar vertrekken). Drie kinders en een man is voor mij voorlopig genoeg in mijn huishouden en we wonen net naast een drukke baan. Als Minneke hier zou buitenkomen, vrees ik het ergste.

Minneke is op een paar weken tijd ook helemaal veranderd, ze zit goed in haar vel en is heel speels geworden. Elke van onze drie kinders zijn erg begaan met Minneke, maar Nand z’n betrokkenheid steekt er toch met kop en schouders boven uit. “Oes, oes, …” zegt  hij dan, jawel, Minneke is zijn beste vriendje!

Mats werd vorige maand 5 en er is weer duchtig gefeest.
Een postje op deze blog mocht natuurlijk niet ontbreken!

De baby is al even geboren. De mama had iets in haar hoofd en ik heb dat idee omgezet naar een fijn geboortekaartje.

De laatste keer gras maaien om daarna de grasmaaier klaar te maken voor z’n grote winterslaap. Nand wilde ook graag helpen, en om het een beetje veilig te houden werd het op deze manier.

Gisteren wezen bowlen met collega’s en het gepresteerd gekregen om een triple strike, alias turkey ( ik had van dat woord in die context nog nooit gehoord) te spelen.
En dan moet je weten dat ik in de ronde daarvoor -in de herkansing weliswaar- ook alle kegels in één keer omver kreeg. Dus eigenlijk vier keer op een rij …

Zou er misschien een toekomst voor mij weggelegd zijn als professioneel bowler?

Het leven lijkt momenteel als een sneltrein voorbij te razen, werk, kids en huishouden zijn de vaste spelers die al mijn tijd opslokken. Een stapel onaangeroerde boeken bezorgt me  regelmatig een schuldgevoel,  … vrienden worden verwaarloosd en bloggen komt er nog maar nauwelijks van.

Maar toch heb ik goeie voornemens …

Wat staat er nog op de blogagenda?

• De verjaardag van Mats
• onze uitstap naar Brussel vorig weekend voor een “steek je vinger in de lucht” concertje
• ons pleegpoesje “Minneke”, die tijdelijk bij ons slaapt om aan te sterken
• slaapkamerplan B

Wat staat er op de vriendenagenda?

• Eindelijk nog eens een etentje gepland met een vriendin voor een avondje bijpraten

Wat staat er op de “ons” agenda?

• Onze “lekker logeren” Bongo bon geboekt en er direct een dag Thermes de Spa aangebreid. Ik kijk er al naar uit …

Wat staat er op onze familieagenda?

• Een klein verrassingsweekendje voor de kids. En ik weet nu al dat ze het super gaan vinden.

En wat staat er op “mijn” agenda?

• Meegaan met de flow, af en toe eens naar adem happen om boven water te blijven, en genieten van het leven, mijn 4 venten en al mijn vakantiedagen die tegen het eind van het jaar opgenomen moeten raken !

Zelf denken we niet meer aan gezinsuitbreiding, dus dit zal niet meer aan ons besteed zijn. Maar toen ik een paar maanden geleden bij een babybezoekje een “suikerbonenboom” zag, was ik toch wel meteen verkocht voor dit nobel doel:

De levensboom is een mooie boom gemaakt uit bananenbladeren. Aan z’n takken hang je kleurrijke mandjes met doopsuiker.
De levensboom en de mandjes zijn afkomstig uit Nairobi, Kenia. Met deze ‘suikerbonenboom’ vier je niet alleen de geboorte van je eigen kindje: je geeft ook een kind in Kenia de kans op een beter leven. Want van de opbrengst van één boom kan een kind ginder een jaar lang naar school.

Voor meer info: www.fairytale.be

Papa tot zondag in Londen voor ‘t werk en mama twee dagen op opleiding bij een bende fijne mensen in Brussel of met andere woorden: voor dag en dauw kids uit bed halen, boterhammen smeren en  de jongste als allereerste net na 7 uur bij de kribbe afzetten.

Ziek worden tijdens de eerste dag opleiding, een paar keer boven de pot hangen, maar met een paar shots motilium toch de dag door raken (ik zou het zonde gevonden hebben … maanden moeten vragen om deze opleiding te mogen volgen en dan moeten afhaken … no way). Dinsdagavond pas rond 19u thuis, kids in bed om daarna ook direct in bed te kruipen.

Gelukkig voelde ik me woensdag stukken beter, … (en toen we om 9u aan de tweede dag opleiding startten, leek mijn dag al halverwege.)

Vandaag dan nog een ganse dag conferentie in Brussel (dus opnieuw vroeg op pad om kinders her en der te droppen).

Blij dat ik morgen gewoon naar kantoor kan om nog eens wat te werken … en dat daarna het weekend start … hopelijk wat slaap inhalen (hoewel ik zonder papa zowel late als vroege shiften draai), leuke dingen doen en samen met de kids blij zijn dat papa zondag terug thuis is.

Wat een week …