Gisterenavond was’t Kerstfeestje van de jeugdbeweging. Arne moest een kadoke van 3 euro meebrengen dat dan via een stoelendans werd verloot. Wij dus in de supermarkt een tipzak met snoep gevuld (welk kind lust geen snoepjes) en Arne met z’n ingepakte tipzak naar het feestje.

Toen ik om 23:30u thuis kwam van een ander feestje, lag dezelfde tipzak met snoep in de keuken. “Euh, waarom heeft Arne z’n eigen kado terug bij?” De papa wist van niks, maar mijn frank begon al te vallen.

Vanmorgen vroeg ik hem naar het feestje en kadotje. Hij beweerde dat er veel kindjes snoep als kado hadden en dat hij dus een ander kado met snoepjes had gekregen. Toen ik hem vroeg waarom dan net dezelfde lintjes aan dat zakje hingen, viel hij door de mand.

Zoonlief had de kans schoon gezien zijn eigen kado te kiezen en omdat hij wist wat er in zat, heeft hij het zekere voor het onzekere genomen. Het feit dat hier bijna nooit snoep wordt gekocht (en het enige snoep in huis van de krijg is) zal natuurlijk ook wel meegespeeld hebben. Slim bekeken …

Deze middag om 11:30u dit pakje gaan oppikken in de lokale postshop.

En in de doos zat dit leuke zakje met kaartje (en ik werd nog nieuwsgieriger):

En toen zag ik dit (en volgde er een vreugdesprongetje):

Jawel, deze leuke boekensteunen zijn van mij. Yes, yes, yes, ik ben super blij. Mijn allereerste hebbeding, helemaal van mij nu en in mijn favoriete kleurtje. Hip hip hoi, mijn dag kan niet meer stuk (ook al was ik begonnen met mijn jaarlijkse keukenkast-uitmest-actie ;-( ).

Dank je wel Fie, super dikke dikke dikke dikke merci! You make my day!

En natuurlijk ook: dank je wel Tess voor dit leuke initiatief. Ik ben fan!

Mijn Secret Santa is deze voormiddag in hoogst eigen persoon afgeleverd bij Tricky. En ik denk dat ze er zo’n heel beetje blij mee is. Missie geslaagd
Voor de inhoud van deze Secret Santa zak, verwijs ik jullie naar Tricky.

En ook mijn Secret Santa is toekomen. Ben er super super blij mee, probeer zo snel mogelijk online te krijgen wat er in mijn doos zat. Straks meer dus!

Arne, Mats en Nand kochten juist hun nummertje voor Music for Life: Arne vroeg naar het eerste nummertje van Peter Gabriel op papa zijn ipod. Het zal ons niet lukken om 24 op 24 aan de radio gekluisterd te zijn. Dus bij deze: als iemand de komende dagen San Jacinto van Peter Gabriel hoort op StuBru, graag hier een seintje.

En mocht je je ook geroepen voelen? Hier kan je ook een paar muskietennetten sponseren.

Vond daarstraks een kaartje van de postbode in de bus. Hij had met een pakje voor de deur gestaan en dat ligt vanaf morgen 11u  in de lokale postshop … Zou het het pakje van mijn Secret Santa zijn? Spannend …

Als eens aan de vogeltjes gedacht met zo’n winterweer?
Wat denken jullie van dit mooi inoxen voederhuis van Blomus?

Of dit?

Of wat denken jullie van deze bird feeder?

Eten in stijl? Ook voor vogeltjes dus, maar met een prijskaartje.

En als het wat goedkoper mag, kan je altijd hier eens kijken, en voor meer info over de vogeltjes kan je bij Natuurpunt terecht.

- Mama, mag ik een wortel mee naar school!

- Maar natuurlijk Mats, da’s gezond, hé.

- Maar mama, de wortel wel niet snijden.

- Oké, dan laat ik hem heel.

- En ook niet schillen, hoor.  Ik wil een sneeuwman maken op de speelplaats …

Op een slakkengangetje naar huis door de sneeuw. Toen ik een scherpe bocht naderde kreeg ik een flashback naar misschien wel 25 jaar geleden. De weersomstandigheden toen waren wat vergelijkbaar met vandaag voor zover ik me herinner, het had in ieder geval goed gevroren. Mijn vader en ik, onderweg naar de veiling. Uit de andere richting komt een blauw VW busje.  En op z’n 50 meter voor onze bestelwagen zien we het VW busje dat net uit de bocht komt een pirouette maken op straat. Het busje is netjes op de weg gebleven, en kon zelfs nadat de beduusde chauffeur was bekomen, meteen verder rijden. Het lijkt alsof ik me alle details nog kan herinneren, maar hoeveel nog effectief overeenstemt me de waarheid is natuurlijk de vraag. Misschien moet ik eens checken bij mijn vader of hij zich nog iets herinnert.

Het enige dat nog ontbrak tijdens de “lange” rit van vanavond (een uur voor 15 km is toch wel lang), was de stem van Chris Rea.

dacht ze bij slide 42van 94. “Toch wel veel te veel slides voor 120 minuten” dacht ze bij slide 64. “Ach we zullen we zien”, opperde ze tegen zichzelf bij slide 72.  “Thanks & Up to a ‘usable’ & happy 2010!”,  typte ze op slide 94. “Tijd voor rust, ‘t is genoeg geweest” dacht ze bij CTRL S.

PS Had ze ook al gezegd dat ze niet zo houdt van een verhaal vertellen voor grote groepen, je weet wel dingen als stress en consoorten … gelukkig is er na morgen weer een nieuwe dag.

Ik postte eerder al eens iets over één van de nevenprojecten van Jan de Smet en vandaag vond ik bij toeval dit: Jan & Kim Stripconcert. Onze kaartjes zijn alvast besteld …

Waar business related activiteiten na de werkuren toch goed voor zijn .