Het ging daarstraks over extra bijdragen op persoonlijk GSM gebruik als je een GSM en abonnement van het werk hebt. Toonden ze een dame die bij Essent werkt die blijkbaar al een persoonlijke bijdrage geeft voor het privé gebruik van haar GSM. Tot slot toonden ze ook nog eens een printje (ik vermoed haar loonfiche) waar met zwarte stift alle bedragen waren doorstreept en alleen dat van die bijdrage zichbaar gelaten was. Ze vergaten blijkbaar wel een “goeie” zwarte stift te gebruiken, wat je kon zonder probleem zien wat het nettoloon van die dame was. Tja, dan haal je eens het nieuws, weet meteen heel vlaanderen wat je maandelijks op je zichtrekening krijgt … Zou dit per abuis of eerder een beetje express gebeurd zijn (misschien zoeken ze bij Essent nog personeel en was dit een verdoken oproep daarvoor)?

Jullie al eens van waving lucky cats gehoord? Ik tot daarjuist in ieder geval niet.

Mijn verhaal begint vorig weekend toen we naar een verjaardagsdrink mochten in een bruine kroeg naast het water in Niel. Het was in de namiddag, dus de kids konden wel even mee. Eens binnen in het café, begint Nand vol jolijt te gibberen. Ik dacht eerst dat hij reageerde op iemand, maar toen ik eens beter keek had ik door dat hij een gekke gouden kat in z’n vizier had. Een gekke gouden kat die met één pootje constant stond te wuiven. Effectief wel grappig om te zien, en omdat de dame aan de toog toch wel Aziatische roots had (en de kat in een rijtje met andere memorabilia stond) ging er ervan uit dat dat één of ander souvenier was.

Nu woensdagavond was ik te gast op een event van Microsoft in de showroom van Vitra. Het event viel wel mee, maar het feit dat het daar vol met mooie (en dure) design staat, maakte het voor mij natuurlijk des te interessanter. En om mijn verhaal kort te houden, wat stond daar op hun tafeltjes: jawel, twee wuivende katten.

Hetzelfde object op twee totaal verschillende locaties, of hoe kitch bijna verheven wordt tot design alleen al door zijn omgeving en de sfeer die errond gecreëerd wordt.

Deze foto kan je ook hier vinden.

Wikipedia leert me ondertussen dat de Maneki Neko of Lucky Cat uit de Japanse traditie stamt. Een Lucky cat brengt geluk voor de eigenaar. Een opgeheven linkerpoot zou klanten moeten aantrekken,  een opgeheven rechterpoot brengt geld.
En wil je zo’n beestje bezig zien, dan kan je natuurlijk altijd op youtube terecht.

Filip moet morgen en overmorgen naar Nederland voor ‘t werk, mee de klank verzorgen voor een grootse Sinterklaasshow die blijkbaar ook op RTL4 zou uitgezonden worden (Jammer dus, want dat kunnen we hier niet zien).
Pittig detail, alle medewerkers moeten als Zwarte Piet aan het werk. Haha, ik zie Filip daar al staan als Zwarte Piet achter de monitormix … met onhandige zwarte handschoentjes. Ben curieus hoe dit verhaal gaat aflopen, want liefst van al doen ze gewoon hun job zonder al dat verkleedgedoe!

Ik kreeg een Kreativ Blogger Award van vixilady … vertel 7 dingen over jezelf. Bij deze, zeven dingen die je misschien nog niet over mij wist:

1. Ik ga -zelfs op mijn leeftijd – nog steeds onopgemaakt door het dagelijkse leven. Mijn dagelijkse routine beperkt zich tot wassen, tandenpoetsen, een beetje dagcreme, deo en parfum. Heel af en toe wordt dat ook nog wat potlood en mascara, maar dat is bijna uitzonderlijk. Voor feestelijke aangelegenheid doe ik wel wat meer moeite maar het is toch altijd met mate.
2. Ik sleur nog steeds, sinds de komst van Nand, een paar kilo’s teveel mee. Nieuwe kleren kopen – niet mijn favoriete bezigheid wegens weinig naar mijn smaak en steeds gehaast wegens kinderen thuis met papa alleen- wordt steeds maar uitgesteld. Mijn laatste aankoop was een jeansrokje ergens eind juli. Dat jeansrokje is ondertussen zowat mijn favoriete kledingsstuk geworden. Adresjes van leuke winkels zijn altijd welkom!
3. Ik heb altijd een dochter gewild, eerst zou het Jente geweest zijn, bij de volgende was het Lene (nog beslist onderweg naar het ziekenhuis mocht de gyn zich alsnog vergist hebben) en voor de laatste was Mette onze favoriete meisjesnaam.  De dochter zal er nooit komen, en hoewel ik supertrots ben op mijn drie knuffelventjes, toch pikt het soms. Nooit gezellig winkelen met een dochter, geen moeder-dochter dingen. Trouwens daarstraks van een ex-collega nog gehoord dat er online heel wat info te vinden is over wat te doen om een dochter te krijgen. Bij haar is het gelukt en heeft ze na 2 zoontje er een dochtertje bij . En als bij toeval hoorde ik dat Koppen XL hier dinsdag ook over gaat. Ik zal moeten hopen op drie fantastische schoondochters en een bende kleindochters waar ik kleertjes voor kan kopen en de haartjes van kan vlechten.
4. Filip en ik delen onze sokken. Ik koop altijd herensokken bij Hema, eenvoudig, weinig opvallend en meestal donkere kleuren (voor onder een broek wel te verstaan). De damesvarianten zijn vaak te druk en opvallend naar mijn goesting.
5. Mijn trouwring is zowat het enige juweel is dat ik draag. Heel af en toe eens een extra ring. Hoewel ik vroeger wel oorbellen droeg, draag ik er nu nog zelden. Ik denk dat ik het gewoon niet meer gewend ben en voel me nooit 100% goed in m’n vel als ik weet dat er oorbellen in m’n oor prikken.
6. Ik had vroeger een kindernaaimachientje (dat natuurlijk heel snel kapot was) waarmee ik kleertjes voor mijn poppen maakte.
7. In ‘t zesde middelbaar twijfelde ik tussen Productontwikkeling en Pedagogie. Het is uiteindelijk Productontwikkeling geworden, maar soms vraag ik me toch wel af wat er zou gebeurd zijn was ik toch de andere richting uitgegaan.

En omdat ik nu goed op dreef ben, toch nog een extra 8ste om af te sluiten.

• We hebben hier op de tafel een handtekening van de enige echte Michael Stipe van REM staan hebben, gekrabbeld op de achterkant van een foto van Arne (het enige papier dat Filip op dat moment op zak had of hij had z’n rijbewijs moeten gebruiken). De foto is ondertussen ingekaderd (met de achterkant naar boven dus. “Hello Riddo!” staat erop, net boven z’n handtekening.) Trouwens REM is voor mij toch ook veel jeugdsentiment: Chirofuiven afschuimend, op de wei in Werchter startend met “Rain, rain, let it rain.” waarop het plots begon te plensen alsof er hogere krachten mee gepaard gingen, …

Bij deze ben ik rond en omdat ik de Kreativ Blogger Award al op zowat elke mogelijke blog heb zien verschijnen, speel ik hem niet door. En wie em nog niet gehad heeft, men rape hem hier maar op!

Omdat Photoshop nog net iets te moeilijk is voor Arne en Mats gebruiken zij Tux Paint. Een gratis tekensoftware, zomaar gewoon te downloaden,ook in het Nederlands, met een beveiligbare print functie en veel geluidjes. Het proberen waard voor creatieve kids.
Wij hebben zowel de Paint als de extra “rubber stamps” geïnstalleerd. En het resultaat: echte kunstwerkjes!

Met dank aan mijn schoonbroer die ons deze link jaren geleden al bezorgde!

Over de huisjes van Kidsonroof had ik het eerder al, maar nu ontdekte ik ook de  “Totem Tree” van Kidsonroof.  Een boompje om zelf in elkaar te knutselen uit gerecycleerd karton en om nadien te koesteren. Ook genomineerd in de Green Top 100 van Time.com.

En om in Kerstsfeer te raken, er is ook een Totem X-mas Tree: hetzelfde principe in een kerstkleedje gestoken (en misschien een leuk alternatief voor de “traditionele” spar. Deze kerstboom verliest in ieder geval geen naalden.

Wie zijn jullie,bekende en onbekende lezers van mijn blogje? Mede-bloggers? Vrienden en kennissen uit “real life”? Toevalliger bezoekers? Maak jullie bekend als jullie durven, ik ben een beetje nieuwsgierig

Ik zie hier en daar mijn blog ook opduiken in andermans blogroll. Mijn blogroll mag best nog wat aandikken, dus geef maar een seintje en ik zet jullie erbij.

Mijn dank is groot!

Hoe komt het dat ik -die gewoonlijk na twee seconden als een blok in slaap val- plots problemen heb met inslapen?
Dat alles in mijn hoofd blijft ronddwalen?
Dat ik zoek naar aanknopingspunten die ik meen gelezen te hebben?
Dat ik me dingen probeer te visualiseren op mijn netvlies, in gedachten zit te schikken en te herschikken?
Dat de stukjes van de puzzel stilaan in elkaar lijken te passen?
Dat ik to-do’s oplijst en en plannen smeed en hoop dat alles in goede aarde zal vallen?
Dat in gedachten 18 december gestaag dichterbij komt?

Zou Secret Santa daar iets voor iets tussen zitten?

oftewel de Playstation heeft zijn intrede gedaan in de Schriekstraat 44. Veel vroeger dan (door mezelf) gehoopt, maar ondertussen onoverkomelijk geworden.

Arne was jarig. Acht lentes, da’s toch al groot, niet? En Arne wilde liever centjes voor z’n verjaardag, dan kon hij zelf iets kiezen om te kopen. Toen hij eindelijk z’n kadobonnetjes geteld had (de centjes had ik al op z’n spaarboek gedopeneerd) kwam de aap uit de mouw:
“Mama, hoeveel kost een Nintendo DS? Kan ik dat betalen met mijn kadobonnetjes en centjes?”
Ik heb toen eerlijk geantwoord dat ik dat niet wist, maar dat ik samen met papa eens ging uitzoeken hoeveel dat allemaal kostte en eens bekijken wat voor spel-ding voor hem best was”.

Zo’n Nintento DS zag ik in gedachten na vijf keer spelen al kapot vallen of verloren raken. Veel te klein. Een Wii? Maar daar moet je vaak extra’s bij kopen voor bepaalde spelletjes. Een Playstation misschien? Maar welke dan, een 2 of een 3? De prijzen eens vergeleken en de keuze was snel gemaakt: een PS2. Daarbij zijn er al een paar nichtjes en neef met een PS2. Dus: mogelijkheid tot het uitlenen van spelletjes.
Het plan was dat Arne morgen met papa naar de speelgoedwinkel zou trekken, en dan met z’n bonnetjes een PS en één spelletje zou kopen (de rest zou worden bijgepast met z’n spaarcentjes). Gisteren had ik het er terloops over met een collega en die had thuis nog een PS2 en een paar spellen onder het stof liggen. Als ik wilde konden we die tegen een prijsje hebben.

En nu staat er sinds daarstraks (Arne en Mats zijn nog nooit zo snel in de auto geklommen om naar huis te gaan) een PS2 in de living. Morgen gaat Arne met papa nog een spelletje kiezen en wedden dat we vanaf zondag een avondklok moeten instellen zowel voor zoonlief als voor papa. Wordt meer dan waarschijnlijk vervolgd…

Een poosje geleden vroeg mijnjongens waar ik altijd die leuke en orginele dingen vond op het internet.

Wel eigenlijk vind ik net zoveel “leuke dingen” in real life als op ‘t web. Overal waar ik kom houd ik mij ogen wagewijd open. Zelfs het kleinste detail neem ik soms in mij op. Het gaat zelfs zover dat ik soms bewust op zoek ga naar een merknaam of label om dan achteraf online naar extra info te speuren. De bolderkar (die nog steeds bovenaan mijn verlanglijstje staat) is zo’n vondst.

Verder is er mijn tijdschriftenverslaving waar ik nog steeds niet volledig van afgekickt ben (Gaan winkelen bij de Colruyt en niet bij Delhaize met gigantisch tijdschriftenrek zou mijn redding kunnen zijn). Interieur tijdschriften à la VT Wonen en Feeling Wonen verslind ik van voor tot achter (en kan ze niet weggooien achteraf). Staat er ergens een URL vermeld bij een leuk ding, dan ga ik achteraf steevast even op ‘t internet kijken en vaak ontdek ik dan nog andere veel leukere dingen. Zit ik bij de dokter in de wachtzaal in een leuk tijdschrift te bladeren, dan nog pen ik interessante URL’s op een stukje papier dat ik in mijn handtas vind (misschien dat ik me ook eens zo’n hippe moleskine moet aanschaffen voor de kattenkrabbels). Komt er op de autoradio iets leuks ter sprake, dan nog probeer ik de naam of URL te onthouden (een geweldige geheugentrainer trouwens, www.wat-was-het-nu-weer.com).

En dan is er natuurlijk het world wide web waar de leuke dingen voor het rapen liggen op voorwaarde dat je ze weet te vinden. Ik heb het afgelopen jaar een paar leuke sites ontdekt en ik blijf er nog steeds ontdekken.En de leuke webshops schieten als paddenstoelen uit de grond.

En vandaar mijn volgende voornemen, een “Hebbeding van de week” rubriekje, zodat ik de mooie, aparte en leuke dingen (veelal kids of interieur gerelateerd) die ik tegenkom met jullie kan delen. Alles kopen laat mijn geldbeugel en mijn “minimalistisch” trekje niet toe, maar ze hier bundelen zorgt er wel voor dat ik mijn vondsten makkelijker terug vind (en niet moet zitten zoeken in een massa delicious links).  Ik haal er dus ook wel een beetje mijn voordeel uit.

En om de spits af te bijten: wat vinden jullie van deze  “Bookend Bunny” verkrijgbaar in verschillende kleurtjes. Leuk voor de kinderkamer of gewoon om wat orde te scheppen in een chaotische boekenkast. En misschien nog wel het leukst van al, nog een schappelijke prijs ook. Mooi hoeft niet altijd duur te zijn!